Би «үгүй» гэлээ. «Тэгвэл би чамайг цавчлаа. Чи дуугарч чадахгүй гэж мэдээрэй» гэнэ. Үнэндээ тэр нүдээ цавчих ч үгүй, толгойд минь сүх хэнэг ч үгүй буулгачихаж чадахаар байгааг түүний нүднээс 5и дддэрч байдаа. Мэдээж, би бултах эсвэл давчуу ч гэсэн энэ жижиг- xjh өрөөнд түүнтэй барилцаад авч болох боловч сүхээр тэр яг ми- нпй толгой дээр далайчихсан байгаа билээ. Тэгэхэд би саьаандгүй гэнэт хөддөхөөр шийдэв. Миний дуу чанга, хүчтэй, тэр тусмаа жи- жигхэн өреөыд... Гэнэт би хоолойныхоо хамаг чадлаар, нүд рүү нь харж байгаад «Зайл» гэж огцом хашгирлаа. Тэр гэнэт сүхзэ буул- гаж гараасаа алдчихаад эргэж нуруугаараа бөхийсөөр чнмээгүй га- раад явчихлаа. Дашрамд хэлэхэд амьдралынхаа туршид би хараа- лын үг хэрэглэхийг цээрлэж ирсэн. Дээд сургуульд сурч байхад нө- хөдтэй бүтэн жил тийм үг хэлэх хэлэхгүйгээр мөрийцдөг байв. Үр- гэлж л бп мөрийгөө авч байсан. Тийм болохоор би ер нь сураагүй төдийгүй одсю ч тийм үг хэрэглэдэггүй. Сайхан байгууламжийн нэг цэмбэний комбинатын барилгын хэсгийн даргаар намайг илгээлээ. Энэ бол төмөр хийцүүдийг нь холбочихсон, араг яс санагдуулмаар долоон давхар аварга барплга байв. Тэр олон жил ийм байдалтай байж, бүр зэвэрч атал хөнгөн үйлдвэр хөгжүүлэх талаар тогтоол гарч түүнийг барьж дуусгахаар болсон хэрэг билээ. Би Химмаш-ын нийтийн байранд сууж өглөөд ажлаа хүртэл явган, арав арван хоёр км орчим газар явж хүрдэг байв. Зургаан цагт гарч найман цагийн орчим ажилдаа очдогсон. Энэ барилга дээр мянга орчим хүн ажиллана. Хотынхон тусал- сан үед бол хоёр мянгад үүрнэ. Хэрэг дээрээ өдөр шөнөгүй ажил- лацгааж байлаа... Дараа нь намайг барилгын 13 дугаар удирдах газрын ерөнхий инженерээр тавьлаа. Трестийн дарга нь Николай Иванович Ситников гэж өвөрмөц, зөөлнөер хэлбэр зөрүүд, ширүүн зантай хүн байв. Зө- рүүд зан нь заримдаа бүр дур зоргоороо аашлах явдал ч болж ху- впрна. Бидний харьцаа эв муутайхан. тэр л хүрч ирсэн цагт шуу- гиан дэгдэнэ. Хэрвээ би өөрийнхөө зөв гэж бодвол түүний амыг ха- рахгүй шийдчихнэ. Энэ маань түүнийг галзууруулна даа. Машинд цуг сууж яваад маргавал тэрээр машинаа зогсоож, «Буу» гэж зан- дарна. Би «Буухгүй, трамвайны буудал хүргэж аль» гээд хөдлех- гүй. Хагас цаг, цаг зогсоод эцэст нь я?ларваа нэгэн юмнаас хож!ш- доход хүрэх тул тэсвэр алдаж, хаалгаа хав хийтэл хаан трамвайны буудалд намайг дөхүүлж өгнө дөө. Нэг бол өрөөндөө дуудаад л хэлэх хэлэхгүйгээр загнаж загнаж, сандал шүүрээд авна. Би бас л адилхан шүүрч өад өөдөөсөө дөхнө. «Та хөдлөх л юм бол би тү^ рүүлж цохино шүү. Би илүү огцом учир танаас түрүүлж цохино шүү» гэдэг байв. Бид хоер иймэрхүү л харьцаатай байсан улс. Тэр намайг ажлаас зайлуулах тухай асуудлыг хотын намын хороонд хэд хэдан удаа тавьсан бсловч би харин удирдах газрын дарга болж орхисон билээ. Хамт олонтойгоо би муугүй ажиллаж байв. Хотын намын хо- рсго ч намайг халахыг хүссэнгүй, хоердугаар нарийн бичгийн дар^ 46
RkJQdWJsaXNoZXIy MjU4NDY5