Төрийн зүтгэлтэн БОРИС ЕЛЬЦИН Амин сүнс болсон гар бөмбөг минь намайг нэг удаа арай л бул- шинд хийж орхисонгүй. Өдөрт зургаагаас найман цагаар дасгал сур- гуулилт хийж шөнө нь хичээлтэйгээ ноцолдож (дүнгийн дэвтэрт ЗӨВ- хөн онц тавиулахыг л хүссэн), нэг үе өөрийгөө бүр туйлдуулж орхи- жээ. Гай болж ангинаар өвчилж дөч хүртэл халуурч байсан ч дас- гал сургуульдаа очлоо. Гэтэл зүрх тэссэнгүй. Судасны цохилт 150 хүрч бие суларчээ. Намайг эмнэлэг рүү авч явлаа. Эмч нар хөдө :- гөөнгүй хэвтэхийг сануулж, ингэсэн тохиолдолд наад зах нь дөрвөн сарын дараа л зүрх чинь хэвдээ орно, эс тэгвэл зүрхний шигдээс болно гэж хэлэв. Хэд хоеогийн дараа эмнэлгээс би орголоо. Хүүх- дүүд орны цагаан даавуугаар урт оосор хийж дээд давхраас буухад надад тусалж, би Березник руу эцзу эх дээрээ очихоор явах нь тэр. Дөнгөж л босох төдийд бие савлан гуйвж, зогсоход зүрх амаар гар- чих шахаж байсан хэдий ч гэртээ бага багаар тэнхэрч эхэллээ. Нэг их удалгүй яаж ийгээд л биеийн тамирын заал хүрч, бас талбайд гарч нэг хоёр удаа бөмбөг авмаар болоход тэсэлгүй уначихна. Хүүх- дүүд намайг сандал руу аваачиж би хэвтдэг байв. Үнэндээ мухард. лаа. Үүнээс гарч чадахгүй нь ээ, зүрхний өвчтэй болж, их спорт минь ингээд өнгөрч дээ гэж бодож байлаа. Гэлээ ч зөвхөн тулалдах, зөв- хөн урагшлахыг хүсэж байв. Талбайд эхлээд нэг. дараа нь хоср, Ta- Ban минутаар гарч сарын дараа гэхэд бүтэн тоглолт хийхтэй болов. Свердловскт буцаж ирээд эмчид очиход тэр «хэдпйгээр та эмнэлгээс оргосон ч гэсэн гэртээ босохгүй байнга хэвтсэн бодолтой, зүрх чинь одоо бүрэн хэвийн болжээ» гэсэн юм. Үнэндээ зүрхээ бүрэн жагсаалаас гаргах, ёстой л амь өрссөн яв. дал байсан гэдгийг хүлээх хэрэгтэй. Гэхдээ би түүнийг гамнаад хэ- рэггүй, харин «хорыг хороор» гэгчээр бүр ачаалаад егөх нь зүйтэй гэж бодсон юм. Улсын аварга шалгаруулах тэмцээн ид өрнөж, баг маань үргэлж л ийш тийш явж, хотоос хот дамжиж байсан болохоор таван cap би- чих ёстой дипломоо ганцхан сард багтаахаас аргагүй боллоо. Сверд42
RkJQdWJsaXNoZXIy MjU4NDY5